Sunday, 18 February 2018

Komban the Bull, Tells You Something When Dying

A five-year old 'jallikattu' bull, called Komban, was in the news a week ago. 

Jallikattu is termed a sporting event in which numerous young men surround and go after a fleeing bull, as they jostle among themselves to do one thing - to be the sole man to grab and hold on to the bull's hump with both his arms till the animal crosses the finishing line, a distance of about 50 feet. At the event, unwilling bulls are pushed into the open ground through a barricaded narrow passage. One bull is out at a time, so it may either run away from the arms and clutches of tamers to reach the finishing line and be counted a winner, or be subdued by one tamer before that line when that man is declared a winner.  Then comes out another bull to meet a similar harrowing time. And then another, and then another, till all the bulls gathered for jallikattu suffer out their day.

When Komban the Bull was let into the jallikattu arena at Thennalur, Pudukottai district, tamers had assembled outside the bull’s gate through which the animal must emerge. They were eyeing the bull and readying to grab its hump soonest as the creature came out. Tamers had nearly blocked all space for a comfortable passage-out for the bull at the gate line. It had to fiercely butt through the tamers swarming at the gate. It frantically lunged forward at the gate line, but rammed a cut trunk of a coconut tree planted like a post outside the gate.  Komban instantly collapsed to the ground, feebly struggled for life and died in a few seconds.  The hit was so massive. 

       Let’s not imagine Komban could not sight a high post in front of it, the one which has the girth of an elephant’s leg. The animal was somewhat blinded and disoriented in fright and so it violently hit a huge obstacle. It was like a tormented human running like hell, dashing on a wall and ending his life. Since poor Komban had no voting right and no group-leaders to speak out for it, the horrible death of Komban did not trigger any politically sponsored protest or mourning in Tamil Nadu. The beleaguered bull was owned by a politician, Tamil Nadu's health minister C. Vijaya Baskar.

If you have a heart, you would know that jallikattu is not a sport, as sport is understood. It is sheer trauma for the poor bull forced into the event in which it desperately looks to disappear from the scene. That is not a sport for the harassed bulls. Not really one for the tamers also - 66 of them were injured, and 33 rushed to hospitals from the jallikattu that saw Komban last. 

A citizen cornered by corrupt government officials for bribes will be keen to run away from his plight if he can, and can’t imagine he plays a sport with those blackguards. But the fleecing officials may relish such engagement with the citizen as a sport. Now fix who’s who in a jallikattu.  

The ultimate power of a bull against a human was seen, like before, during the four weeks prior to Komban's final outing. A bull that had crossed the finishing line at a jallikattu held at Palamedu, Madurai district, was still not out of tension and discomfort.  In that state it gored a spectator, a 19-year old boy, waiting at the collection point for bulls that had finished their run, and the poor boy did not survive. At two jallikattu events held in Tiruchi district, the bulls in the arena landed fatal kicks on the chest of two tamers, one of them a teen, who were challenging the animals. These are also tragic ends, resulting from our vanity, ignorance and unconcern for the gentle and majestic bull. 

Komban is the latest to tell us that our society remains insensitive, not just to the dangers ignorant bull tamers take on themselves but also to the trauma and risks inflicted on innocent bulls. 
We know that a man is no match for a muscled bull in physical prowess. Though stronger, the animal does not harm strangers who do not tease or disturb it. Though weaker, the bull-tamer is foolish in going at it. He is lucky the bull seldom takes on its pursuing men, unlike a lion or tiger. Those wild animals will also avoid contact with humans and slink away, but if a man closely obstructs or chases them they will maul him. This is where the gentle bull differs. With a robust neck and a sturdy pair of horns it can severely bruise and displace the flesh and bones of the onrushing tamer, but still it wants to slip out of his reach and be left alone rather than hurt him. It gores and maims or kills a man when many men totally hinder its escape and heighten its agony.

When Komban lost its life in a jallikattu, its owner Vijaya Baskar said he had cared for the bull "as if it were a member of our family". That was not much of a humanitarian sentiment as it seemed. He probably felt like a corporate which advertised itself on an expensive race car that blew up on a racing track. But Komban would have viewed Vijaya Baskar as a member of its family, hoping he would not send it towards danger and death. Who was kind and gentle to the other?

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2018

Wednesday, 7 February 2018

இந்துக்களை இணைத்தார் வைரமுத்து!

இந்துக்களை அவமானம் செய்தவர் ஈ.வெ.ரா. பரிகாசம் செய்தவர் கருணாநிதி. கண்டனம் செய்து பிழைப்பு நடத்துபவர் கி.வீரமணி. ஆனால் அவர்களின் இந்து விரோத வழியில் வந்தாலும், தற்போது தமிழக இந்துக்களை ஒரு வகையில் இணைத்தவர் கவிஞர் வைரமுத்து. அவர் செய்த ஆண்டாள்-அவதூறின் நல்லதொரு பக்க விளைவை அவரே எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டார்.

உங்களுக்கு கடவுள் நம்பிக்கை இல்லையா? மதப் பற்று கிடையாதா? பரவாயில்லை. உங்கள் நம்பிக்கை இன்மையை தாராளமாக வைத்துக் கொள்ளுங்கள். அந்த சுதந்திரத்தை உங்களுக்கு கொடுப்பது அடிப்படை ஜனநாயகப் பண்பு – அதாவது கடவுள் நம்பிக்கை கொண்டவர்கள் கடைபிடிக்க வேண்டிய பண்பு - என்பதை ஒப்புக் கொள்வீர்கள் அல்லவா? ஒப்புக் கொள்ளத்தான் வேண்டும். 

ஒரு ஜனநாயக சமூகத்தில், கடவுளை நம்புகிறவர்கள் நாத்திகவாதிகளை அவமதிக்கலாம், தண்டிக்கலாம், மனம் மாற நிர்பந்திக்கலாம் என்று யாரும் சொல்ல முடியாதே! அதே ரீதியில், கடவுள் நம்பிக்கை கொண்டவர்களிடம் நாத்திகவாதிகள் காண்பிக்க வேண்டிய ஜனநாயகப் பண்பும் உண்டல்லவா? முன்னதை வரவேற்று பின்னதை மறுத்தால் என்ன அர்த்தம்? அகங்காரம்,  திமிர், சிந்தையில் ரௌடித்தனம் என்று அவரவர் கோபத்துக்கு ஏற்ப சொல்லிக் கொள்ளலாம்.

கடவுளை எல்லாரும் ஒரே மாதிரி புரிந்து கொள்வது - அவர் உண்டா இல்லையா என்பது உள்பட - ஆகாத காரியம்.  இதை இப்படிப் பார்க்கலாம்.  ஈ.வெ.ரா-வை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். அவரை வழி காட்டியாக கொண்டாடுபவர்களே பல கட்சிகளாக பிரிந்து நிற்கிறார்கள். அண்ணாத்துரைக்கும்  அதே  பாடுதான். 'எம்.ஜி.ஆர்-ஜெயலலிதாதான் எங்களின்  முன்னோடித் தலைவர்கள்' என்று முழங்கியவாறு மோதிக் கொள்ளும் கட்சித் தலைவர்கள் பலர்  உண்டு.  சமீப காலத்தில் மனிதர்களிடையே வாழ்ந்து சென்ற தலைவர்களே அவர்களைப் பின்பற்றுவோருக்கு  பன்முகமாகத் தோன்றுகிறார்கள். கடவுளைப் பொறுத்தவரை பல நூற்றாண்டுகளாகவே அவர் மனிதர்களுக்குள் மனிதராக அனைவருக்கும் தெரியும்படி உலா வந்ததில்லை. அவர் இருக்கிறாரா இல்லையா என்பதில் மக்கள் வேறுபட்டு, அவரை நம்புகிறவர்களும் அவரைப் பல விதமாகப் புரிந்தபடிதான் இருப்பார்கள். ஆகையால் உங்களுக்கு எந்த நம்பிக்கை அல்லது நம்பிக்கை இன்மை வருகிறதோ, எந்தவிதமான வழிபாடு சரிப்படுகிறதோ அதை - மற்றவர்களைப் பழிக்காமல், மற்றவர்களுக்கு  இடைஞ்சல் செய்யாமல் - நீங்கள் கடைப்பிடிக்கலாம். பகுத்தறிவோ இல்லையோ, ஒருவரை மற்றவர் இம்சிக்காமல் இருப்பது நல்ல பண்பு.

இப்போதுள்ள யதார்த்த நிலை என்ன? ஓங்கி இருக்கும் கடவுள் நம்பிக்கை கொண்ட தமிழ் நாட்டு மக்கள் நடுவில் இன்று எவரும் ஈ.வெ.ரா மாதிரி பிள்ளையார் சிலையை உடைக்க தைரியமாக முன்வர மாட்டார்கள். அப்படி ஒருவர் முனைந்தாலும், அந்த அராஜகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டு நம்பிக்கையாளர்கள் கையைக் கட்டிக்கொண்டு இருக்கமாட்டார்கள். இதை அறிந்த இன்றைய பகுத்தறிவுத் தலைவர்கள் தங்கள்  பிரசாரத்தையும்  அகங்காரத்தையும் பேச்சில் மட்டும் வெளிப்படுத்துகிறார்கள்.

சென்ற மாதம் வைரமுத்து ராஜபாளையத்தில் பேசியபோதும், பின்னர் தினமணியில் எழுதியபோதும் இந்துக்கள் வழிபடும் ஆண்டாளைப் பற்றி ஆதாரமில்லாமல் அவதூறான கருத்தைத் தெரிவித்தாரே, அதுவும் மக்கள் மத்தியில் பிள்ளையார் சிலை உடைப்பதைப் போலத்தான் – ஆனால் வைரமுத்து  அப்படி சரியாக உணரவில்லை. எதிர்ப்புகள் தொடங்கிய போது, ஏதோ 'ஒரு ஆய்வாளரின் கருத்தைத்தான் சொன்னேன், அது என் கருத்தல்ல' என்று மழுப்பினார். பெரிய எதிர்ப்பு கிளம்பியதால், தன்மீது தவறில்லை என்று சொல்லிக்கொண்டே  ஒப்புக்கு ஏதோ  அஞ்சு-பைசா வருத்தம் தெரிவித்தார். 

வைரமுத்து ஆண்டாளைப் பற்றி  குறிப்பிட்ட ஆய்வே நடந்ததில்லை, முற்றிலும் தவறானது, எந்த ஆதாரமும் இல்லாதது என்று ஒருவர் வலுவாக எடுத்துக் காட்டியது சமூக வலைத்தளங்களில் பரவியது. அது வைரமுத்துவையும் கண்டிப்பாக எட்டி இருக்கும். இல்லாவிட்டாலும் வைரமுத்துவே பின்னராவது தெரிந்துகொண்டிருப்பார். அதன்  பிறகாவது,  ’மற்றோரு ஆய்வாளரின் கருத்து என்று நான் சொன்னது சத்தில்லாதது. அது கடவுள் என்று வணங்கப் படுபவரை  இழிவு படுத்துகிற மாதிரி அமைந்துவிட்டது. ஆகையால்  ஆண்டாளை பற்றி நான் மேற்கோள் காட்டி வெளியிட்ட கருத்தை வாபஸ் வாங்கிக் கொள்கிறேன். இந்துக்களிடம்  மனமார்ந்த வருத்தம்  தெரிவிக்கிறேன்’ என்ற வகையில் வைரமுத்து அறிவித்திருக்க வேண்டும்.  அப்படி செய்திருந்தால், பிரச்சனைக்கு சுமுக முடிவு கிடைத்து அவரிடம் நேர்மை இருக்கிறது என்றும் ஆகும். அது அவர் கடவுளை ஏற்றுக் கொண்டதாகவும் ஆகாது. ஆனால் அவரிடம் நேர்மை சந்தேகமே என்று காண்பித்து விட்டார்.

    இனி தமிழ் நாட்டில் வைரமுத்துவோ மற்றவர்களோ இது போல இந்துக்களை இழிவுபடுத்த தயங்கவேண்டும். அதாவது, வேறு மதத்தவர்களின் மத உணர்வுகளை எந்தக் காரணத்திற்காக கேவலப் படுத்தாமல் இருகிறார்களோ, அதே காரணத்திற்காக இந்துக்களையும் மதிக்க முற்படுவார்கள் என்று நம்பலாம்.   அந்த அளவிற்கு கடவுளை நம்பும் இந்துக்கள் அவருக்கான எதிர்ப்பு மூலம் தங்களின் ஒற்றுமையை வெளிப்படுத்தி விட்டார்கள். இதுதான் இந்துக்களுக்கு கிடைத்திருக்கும் பெரிய வெற்றி. இந்த ஒற்றுமை உணர்வை அவர்கள்  தொடர்ந்து காக்க வேண்டும்.  இது சுலபமல்ல, ஆனால் அவசியம்.

பெருவாரியான இந்திய மக்களை மனதளவில் இணைக்கும் தங்கச் சங்கிலி இந்துமதம். பல மாநிலங்களில் பரந்து வாழ்ந்து பல மொழிகள் பேசினாலும், இந்தியாவில் மிகப் பெரும்பான்மை மக்களான இந்துக்கள் மத அடிப்படியில்தான் ஒற்றுமை உணர்வு கொள்கிறார்கள். இதில் வெட்கப்பட ஒன்றுமில்லை.  இந்த உணர்வுதான் அவர்களிடம் தேச ஒற்றுமையையும் சேர்த்து வளர்க்கும் முக்கிய காரணம்.  அதனால்தான் பல வெளிநாட்டு வாழ் இந்திய இந்துக்களும் இந்தியாமீது பிடிப்பு வைத்திருக்கிறார்கள். இந்துக்களின் இந்த அடிப்படை ஆக்கபூர்வ மத உணர்வு இந்தியாவின் அனேக அறிவு ஜீவிகளுக்கும் பகுத்தறிவாளர்களுக்கும் (’பல மீடியா மனிதர்களுக்கும்’ என்றும் படிக்கலாம்) விருப்பமானதல்ல. ஆனால் அவர்களே காஷ்மீரில் பல விஷமிகள் மத அடிப்படையில் ஒன்றுபட்டு இந்திய ராணுவத்தினர் மீது  கல்லெரிந்தாலும் சுட்டாலும், அந்த நபர்களை அனுசரணையோடு புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று வினோத வாதம் செய்வார்கள்.  இதையெல்லாம் தாண்டி இந்திய இந்துக்கள் மேலும் ஆக்கபூர்வமாக ஒன்றுபட்டிருப்பது அவர்களுக்கும் நல்லது, தேசத்திற்கும் நல்லது.

          வைரமுத்துவின் ஆண்டாள் பழிப்புக்கு வந்த எதிர்ப்பில் சில வரம்பு மீறியவை ஆகும். ஆனால், ஒரு தரப்பினர் மற்றவர் மீது ஒரு வகையில் எல்லை மீறல் செய்யலாம், அதை அரசும் சட்டமும் தடுக்காது என்ற நிலை இருந்தால் மற்றொரு தரப்பினரும் அவர்களால் முடிந்த எல்லை மீறல் செய்வார்கள். இது உலகெங்கும் உள்ள  மனித இயல்பு.  இதில் பாராட்டி போற்றத்தக்க அம்சம் ஏதும் இல்லை, ஆனால் அரசும் சட்டமும் புரிந்துகொண்டு செயலாற்ற விஷயம் உண்டு. ஆகையால் ஒருதலைப் பட்ச பார்வையை அரசும் சட்டமும் மாற்றிக் கொண்டு உண்மையான ஜனநாயக சம நோக்கை வெளிப்படுத்துவது நல்லது.  இது படிப்படியாக இந்தியாவில் நிறைவேற வேண்டும்.

வைரமுத்து விஷயத்தில், அவர் ஆண்டாள் சன்னதிக்கு வந்து மன்னிப்பு கேட்கவேண்டும் என்ற சிலரின் கோரிக்கையை விட்டுவிடலாம்.  இது வைரமுத்துக்காக அல்ல, ஆண்டாளுக்காக. ஆண்டாளை கடவுள் என்று நம்பாத ஒருவரை அந்தக் கடவுளின் சன்னதிக்கு வரவழைத்து விழச் சொல்வதும் ஒன்றுதான், ஒரு பழக்கப் படுத்திய கரடிக் குட்டியை அங்கு நமஸ்கரிக்க வைப்பதும் ஒன்றுதான்.

களிமண் உருவங்கள் செய்து பழகாத ஒருவர் களிமண்ணை எடுத்து பிள்ளையார் பிடிக்க எண்ணினால் அது குரங்காக அமையலாம் என்ற அர்த்தத்தில் ஒரு பழமொழி உண்டு (பிள்ளையார் பிடிக்கக் குரங்காய் முடிந்த கதை). வைரமுத்து செய்து பார்த்தது பழமொழிக்கு நேர் எதிர். அவர் ’ஆண்டாள் அவதூறு’ என்ற குரங்கு சிலை பிடிக்க முனைந்தால், அது அப்படி  நிலைக்காமல் ’இந்துக்கள் ஒற்றுமை’ என்கிற பிள்ளையார் சிலை தமிழ்நாட்டுக்குக் கிடைத்து விட்டது! தப்பான களிமண் சிலை செய்ய நினைத்தவரை ஒதுக்கிவிட்டு, கிடைத்த பிள்ளையார் சிலையைப் பாதுகாத்துக் கொண்டாடுவதுதானே சரி?

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2018

Tuesday, 30 January 2018

Four Supreme Court Judges Ask the Nation to Judge Them

Four senior-most judges of the Supreme Court came out together publicly and signalled a message: ‘Just like with justice, a tamasha must not only be done but must also seen to be done'. And the tamasha they enacted was seen very well.

Justices J Chelameswar, Ranjan Gogoi, Madan Lokur and Kurien Joseph are those four honourable men, who held a press meet in New Delhi on the 12th January, away from the Supreme Court.  Amidst newsmen and cameramen, they complained that “administration of the Supreme Court is not in order” and that Chief Justice of India Dipak Misra did nothing to remedy it, though the foursome had reminded him many times on the issue. They released an undated joint letter they wrote to the CJI in late 2017, giving more thrust to their present protest.

In their joint letter, the four judges faulted the CJI for allocating sensitive and important cases in the Supreme Court to benches of some particular junior judges for adjudication.  At the same time, they admitted that the chief justice had the power and discretion to constitute benches, i.e., decide the number of judges to sit in a court room, who those judges will be and the cases they will hear.

The four judges contend that sensitive and important cases – meaning the ones which hold the attention of politicians, the mainstream media and the general public - should be adjudicated by senior judges, not junior ones, and so the chief justice must accordingly form benches with the right mix of judges for those cases and for other cases.  This is their demand, and subject of their complaint.

Remember, the four honourable men were not discharging judicial functions when they openly faulted and accused the chief justice. So they should be ready to hear the reactions of the public. They said they had spoken to the chief justice but could not convince him, and hence they brought up the issue in public and “placed it before the nation” – that is, they want the public to hear and judge the four judges, so the four of them could abide by people’s views, though disagreeing with the CJI.  They indicated they were out to help preserve the institution of the Supreme Court and ensure ‘survival of democracy’.  

Did the foursome elaborate how and when they wished to gauge people’s views, who and how many among the people will count for that purpose and so on? No, not a word on that.  If all they meant by “placing it before the nation” was calling the attention of the many political parties who oppose the chief ruling party at the centre, that worked and all opposition leaders quickly expressed support to the four honourable men.  D. Raja, an opposition leader and National Secretary of the Communist Party of India, was welcomed by Justice Chelameswar into his residence on the day of the press conference after it ended.  The judge should have surely convinced at least one eager member of the public that his attack on the CJI was justified.  Is this not more proof of the judges’ tamasha?

Right now, 24 judges serve in the Supreme Court, not including the chief justice.  Aside from the four protesting judges, none of the 20 other judges have so far publicly expressed a similar opinion against the chief justice. That shows 20 judges do not approve of the action of four other judges in meeting the press and faulting the CJI. Do the four honourable men believe that a majority of 20:4 have a value within the Supreme Court or before the public or in a democratic sense?  Can a similar minority of judges (4 versus 20) in India’s 24 High Courts call pressmen to air complaints against their chief justices, relating to court administration?  

The four judges must be aware that the public – who comprise ‘the nation’ – will not study law and its niceties to decide the matter brought before them. If people want to decide, they will go by their sense of fairness and good outcome.  They approved Narendra Modi of the BJP as prime minister, overlooking expectations of other elders or stalwarts in that party. The Congress party has elected the 47-year old Rahul Gandhi, not anyone elder or more experienced, as its President. In a business corporation, key decisions may be taken by younger persons. In cricket, if a new youngster bats or bowls well, spectators applaud him and want to see more of him on the field.  If so, why would the common man want the four senior judges, and not any junior judge, to decide all sensitive and important cases in the Supreme Court?  Will the four honourable men want to think like a common man when they look to him to decide their query?

If the four judges wish to say junior judges wrongly decided several sensitive and important cases, they should specify those cases and convince the public about what the right decisions on them should be. It cuts no ice, especially with the general public, if the four judges merely argue that sensitive and important cases should not go to junior judges, no matter they are rightly decided.  And they must go further - opening a discussion on the correctness of judgements the four judges rendered as senior judges.  All these naturally follow when the four wise men opened a Pandora’s box – and so more colourful tamasha is assured, isn’t it?

The four judges alone know what really prompted them to come out in the open against the Chief Justice of India. But they will not be remembered in the cause of ‘survival of democracy’. They have just been unruly - especially as judges who should observe restraint and moderation in language and conduct.  Do they like to be expressive, combative and demonstrative? Well, then please resign and go public – that will be in order.

Someone is asking, “Can four lieutenant generals of the Indian army hold a press conference against the ways of the Chief of the Army Staff?” Before you reply, consider a more important question: “If four army men really do it, won’t we see messages of support pouring in from opposition leaders and many intellectuals?”.  You know the answer in today’s India.

The four judges also know that a court does not just hear one party on his case and decide, without calling his opponent to have his say. 'Hear the other side' is a rule judges follow. Even in the public sphere, in a television debate between two rival candidates in an election both candidates get equal time and opportunity to give their views and counter opponent’s claims. Do the four honourable men wish that the Chief Justice of India should come before the people and defend himself on the charge laid against him, so the public may hear both sides and decide?  Do the four wise men realise that if such a spectacle occurs - for which they set the stage - they will have brought our judiciary to greater national and international ridicule and shame?

After bringing their issue before the public, the four judges have gone back to work. A day after their press meet, two judges spoke their mind. Kurien Joseph said, “There is no need for outside intervention to solve the matter because it is a matter that occurred within an institution. Necessary steps would be taken by the institution itself to sort it out”, while Ranjan Gogoi stated, “There is no crisis”. If the four judges still believe it was right coming before the public, they owe a duty to tell the public if their issue had been solved to their satisfaction, by internal discussions with the CJI, and if so how.  They cannot keep the public guessing and wondering. That is not the way of respecting democracy. Or, if by now they feel it was a mistake holding a press meet on their issue and ‘placing it before the nation’, they should tell their fellow-Indians, "Sorry, we erred in coming to the public" – that would be graceful, and accepted in a democracy. There is still a chance for the four honourable men to come clean and be straight before the public, one way or the other.  If they don’t do one of these two things, they are fooling the nation by pretending to ask for its opinion, while actually employing a pressure tactic against the CJI. Such tamashas don’t help democracy.

Like every CJI before him, Chief Justice Dipak Misra too will be assessed on his contribution in court administration, more fully after he retires.  He may be rated as outstanding, good, ordinary or below average. That is a different issue.  But he deserves credit for the maturity he has displayed till now in not joining issue with the four judges in a public show, like in a road rage, and not presenting a sorrier picture of the judiciary.

It might look the CJI has buckled under a masterstroke played by the four honourable men, because he is not saying anything openly in response to a tirade. On this issue, he will also be watched on what he does. if the CJI plays the role of women in many Indian households who don't talk back instantly, and also don't mind being snubbed by irresponsible menfolk, but yet quietly work for the unity, dignity and onward journey of the family, he will take a special honour in the hearts of lovers of democracy.  

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2018

Friday, 12 January 2018

அம்புஜம் பாட்டி அலசுகிறாள் : ஆண்டாள் பேச்சு – வழுக்கிட்டேளே வைரமுத்து சார்!

வைரமுத்து சார்! பாத்தேளா, ஏதோ ஆண்டாள் புண்ணியத்துல உங்களைப் பத்தி பெரிய மனுஷா நிறையப்பேர் பேச ஆரமிச்சுட்டா. ஆனா  நீங்க என்ன புண்ணியம் பண்ணினேளோ இல்லையோ, அதெல்லாம் பாராட்டுப் பேச்சா இல்லை. ஒரே கண்டனமாத்தான் இருக்கு.  நீங்களும்   அது  ஏன்னு புரியாத மாதிரி இருக்கேள்.  நான் புரிய வைக்கட்டுமா?

அடிப்படைலேர்ந்து ஆரமிக்கறேன். உங்களுக்கு தெய்வ நம்பிக்கை, மத நம்பிக்கை கிடையாது.  நீங்க அப்படி இருக்கறது தப்புன்னும் சொல்ல மாட்டேன். உங்க நம்பிக்கை இல்லாமையோட நீங்க பாட்டுக்கு இருக்கலாம். ’உங்க எண்ணத்தை மாத்திண்டு நீங்க இந்துன்னு நம்பிக்கையோட சொல்லிக்கணும், இந்து கடவுள்களைக் கும்பிடணும்’னு யாரும் உங்க கிட்ட சொல்ல மாட்டா. ஆழ்ந்த தெய்வ நம்பிக்கை உள்ள  இந்துக்களே உங்க கிட்ட  அதை எதிர்பாக்க மாட்டா, அப்படி மனசுல கூட நினைக்க மாட்டா.  உங்களுக்கு அந்த நம்பிக்கை இல்லைன்னா, அந்தக் காரணத்துக்காக மட்டும் அவா உங்களை நிந்தனையும் பண்ண மாட்டா. அப்படின்னா, ஒரு மனுஷன்கற முறைல உங்களை மதிச்சு நடக்கற அவாளோட பண்பு எவ்வளவு உசந்தது?  அதே மாதிரியான பண்பை நீங்களும் அவாகிட்ட காமிக்கணுமா வேண்டாமா?  

இந்துக்கள் வழிபடற முக்கிய கடவுள் பெருமாள். பெருமாளை கொண்டாடறதும் துதிக்கறதும்தான்  தன்னோட வாழ்க்கை லட்சியம்னு வளர்ந்த பெண் ஆண்டாள்.  கடசீல பெருமாளோடயே ஐக்கியம் ஆன பெண் அப்படின்னு பக்தர்கள் நம்பறா.  பன்னிரண்டு ஆழ்வார்கள்ள ஒருத்தர்னு இந்துக்கள் வணங்கற தெய்வம். வைஷ்ணவர்கள் அவரை தாயாரா கொண்டாடறா. இதெல்லாம் தெரிஞ்சுதான ஒரு கன்னா பின்னா பேச்சு பேசினேள்? ராஜபாளையம் மேடைல தினமணி ஏற்பாடு செஞ்ச கூட்டத்துல பேசினேளே, அதைச் சொல்றேன்.

ராஜபாளையம் கூட்டத்துல, ஆண்டாளைப் பத்தி கடைசி கட்டமா சொல்லும் போது,  ”அவர் ஸ்ரீரங்கம் கோவிலில் வாழ்ந்து இறந்த ஒரு தேவதாசிப் பெண் அப்படின்னு அமெரிக்கால ஒரு ஆய்வாளர் அவர்   கட்டுரைல   குறிப்பிட்டிருக்கார்”னு ஒரு குண்டைப் போட்டேள்.   உங்க முழுப் பேச்சு மறுநாள் தினமணில கட்டுரையா வந்தது.  அந்த ஆய்வாளர் எழுதினதை  நீங்க அமோதிக்கறேளா மறுக்கறேளான்னு உங்க பேச்சுலயோ கட்டுரைலயோ நீங்க நேரடியா சொல்லலை, ஆனா மறைமுகமா சொல்லிருக்கேள்.  உங்க பேச்சும் கட்டுரையும் அந்த ஆய்வாளர் கருத்தை நியாயப் படுத்தற முடிவோட படிப் படியா கட்டி அமைக்கப் பட்டதுன்னு, உன்னிப்பா கவனிக்கறவாளுக்கு தெரியும். உங்களுக்கு நன்னாவே தெரியணும். 

ஆய்வாளரோட குறிப்பு சரியா தப்பான்னு நீங்க நேரடியா சொல்லாட்டாலும், இப்படி தொடர்ந்து பேசினேள்: "பக்தர்கள் இதை ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டார்கள். ஆனால் ஆணாதிக்க எதிர்ப்பாளர்களும் பெண்ணுரிமைப் போராளிகளும் சமய சமூக மறுப்பாளர்களும் எண்ணிப் பார்ப்பார்கள்".  மறுநாள் அச்சுல வந்த  கட்டுரைலயும் அதையே  எழுதிருக்கேள் – அதுல ‘பெண்ணுரிமைப் போராளிகள்' விடுபட்டிருக்கு, அவ்வளவுதான். 

வைரமுத்து சார்! நீங்க சொல்றது புரியறது. நீங்களோ பக்தர் இல்லை.  ஆணாதிக்க எதிர்ப்பாளர்தான். பெண்ணுரிமைப் போராளி'களுக்கு ஆதரவு குடுக்கறவர். 'சமய சமூக மறுப்பாளர்'னும் (என்ன அர்த்தமோ) பெருமையா நினைச்சுக்கறவர். மொத்தத்துல, உங்கள மாதிரி மனுஷர்தான் தமிழ் நாட்டு ஒரிஜினல் பிராண்ட் ’பகுத்தறிவுவாதி’.  அப்பறம் என்ன? "பக்தர், பகுத்தறிவுவாதிங்கற பிரிவுகள்ள நான் ரண்டாவது பிரிவுல இருக்கேன். அதுனால, பக்தர்கள் மாதிரி ஆய்வாளர் கருத்தை எதிர்க்க மாட்டேன். ஒரு பகுத்தறிவுவாதியா நானும் அந்தக் கருத்தை எண்ணிப் பாப்பேன்” அப்படிங்கறேள். அதாவது,  ”ஆண்டாளைப் பத்தின அந்த ஆய்வாளரோட கருத்துதான் என்னோட கருத்துன்னு நேரடியா  தெரிவிக்காம, அதையே தலைய சுத்தி முக்கைத் தொட்டு சொல்லிருக்கேள். இதைத் கூட மனுஷா புரிஞ்சுக்கலைன்னா உங்க கவிதை எல்லாம் படிச்சு எப்படி புரிஞ்சுப்பா, சொல்லுங்கோ.

தெய்வ நம்பிக்கை உள்ள இந்து மனுஷாள்ட்ட உங்க பண்பை ஒரு பதில் மரியாதையா வெளிப்படுத்த ஓரே வழிதான் இருக்கு. அவா எப்படி உங்க நம்பிக்கை இல்லாத் தனத்தை அவமதிச்சு பேசலையோ, அதே மாதிரி நீங்களும் அவா உன்னதமா வணங்கற தெய்வங்களையும் தெய்வப் பிறவிகளையும் கொச்சைப் படுத்தி இழிவா பேசாம இருக்கணும். ஆனா நீங்க அப்படி பேசினேள்எழுதினேள். அதுலதான் நீங்க தாழ்ந்து போயிட்டேள் - நீங்க தெய்வ நம்பிக்கை வச்சுக்காததுனால இல்லை.

நீங்க பேசினதுக்கும் எழுதினதுக்கும் எதிர்ப்பு வந்த உடனே, "நான் ஒரு ஆய்வாளார் கருத்தைத்தான் சொன்னேன்” அப்படின்னேள். அப்பறம் அரைகுறையா ஏதோ  வானத்துக்கு சொல்ற மாதிரி மனசில்லாம ட்விட்டர்ல ஒரு வருத்தம்  வெளியிட்டேளே, அப்பவும் ஆய்வாளர் கருத்து “என் கருத்தன்று”ன்னு நழுவினேள். உங்க கருத்து இல்லாத, நீங்க உடன்படாத இன்னொருத்தர் கருத்தை - அதுவும் இந்துக்கள் வணங்கற தெய்வத்தை பழிக்கற கருத்தை - எதுக்கு வெளியிட்டேள்? கூட்டத்துல  உக்காந்து உங்களை கேட்டவாளும், அப்பறம் உங்களைப் படிச்சவாளும் வைரமுத்து என்ன சொல்ல வரார்னு தெரிஞ்சுக்க இருப்பாளா, இல்லை அவருக்கு எதிரா உலகத்துல – அது ஐரோப்பாவோ, அமெரிக்காவோ, ஆப்பிரிக்காவோ - யார் யார் என்ன சொல்றான்னு வைரமுத்துவே சொல்லட்டும்னு ஆவலா இருப்பாளா?

இதோட விட்டேளா? 'அமெரிக்க ஆய்வாளரோ, அவரை மேற்கோள் காட்டின நானோ ஆண்டாளை ஒண்ணும் இழிவா பேசலை'ன்னு சொல்ல வந்தேள். ”தேவதாசிங்கற சொல்லுக்கே ஆரம்பத்துல உயர்ந்த பொருள் இருந்தது, துறவு மனப்பான்மை உடைய பெண், கடவுளுக்காக தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொண்டவர் அப்படிங்கற அர்த்தம்தான் அந்த சொல்லுக்கு இருந்தது.  அந்த உரிமையை இந்து மதம் பெண்களுக்கு குடுத்த அடையாளம்தான் அந்தச் சொல். பின்னால நில உடமைச் சமுதாயம் அந்தச் சொல்லை இழி பொருளா ஆக்கினது” அப்படின்னு ஒரு டெலிபோன் சம்பாஷணைல நீங்க  தப்பிக்கற விளக்கத்தை விட்டேள். அதாவது, நீங்க ராஜபாளையத்துல பேசினதும் பத்திரிகைல எழுதினதும் தப்பு அர்த்தத்துல இல்லைங்கற தொனில இப்படியும் ஜகா வாங்கினேள். ஆனா அந்த வார்த்தையை சாதாரண மனுஷா இப்ப எப்படி அர்த்தப் படுத்திப்பான்னு உங்களுக்கு தெரியும். அதான முக்கியம்? அதை வச்சுத்தான உங்க பேச்சுக்கும் கட்டுரைக்கும் இப்ப எதிர்ப்பு கிளம்பிருக்கு?

அமெரிக்க ஆய்வாளர் அந்த வார்த்தையை  ”உயர்ந்த பொருள்ள பயன்படுத்தினார்னு எடுத்துக்கணும்” அப்படிங்கற மாதிரி ஒரு  டெலிபோன் உரையாடல்ல விளக்கம், அப்பறம் ட்விட்டர்ல யார்கிட்டயோ பட்டும் படாம வருத்தம் சொல்லிக்கற போது, ”அது ஆய்வாளர் கருத்து. அது என் கருத்தல்ல”ன்னு ஒரு மறுப்பு – ரண்டும் உங்ககிட்டேருந்து வந்திருக்கு. அப்படின்னா, ’உயர் பொருள் அர்த்தம் என் கருத்து இல்லை’ன்னு நீங்களே கெக்கே பிக்கேன்னு பேசறதா அர்த்தம் வர்றதே! பார்த்தேளா, கூட்டத்துலயும் சரி, கட்டுரைலயும் சரி, அப்பறமா நீங்க குடுத்த விளக்கங்கள்ளயும் சரி, நேர் படப் பேசாம கண்ணா மூச்சி ஆடி பேசினா நீங்களே மாட்டிக்கறேள்.

நீங்க பாட்டுக்கு தெய்வ நம்பிக்கை இல்லாத வழில தேமேன்னு போனபோது இந்துக்கள் உங்களை சட்டை பண்ணாம அது சம்பந்தமா உஙக கிட்டேர்ந்து விலகித்தான இருந்தா? இப்ப உங்க கிட்ட மோதறா, உங்களைக் கோபிக்கறான்னா, நீங்க அவாள அனாவசியமா சீண்டிருக்கேள். இப்ப என்ன பண்ணலாம்னா, நீங்க நேரடியா, நீட்டா கொளரதையா  மன்னிப்பு கேட்டா  நீங்க உங்க வழில போலாம், அவாளும் அவா வழில அமைதியா போயிண்டிருப்பா. என்ன சொல்றேள் வைரமுத்து சார்?

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2018